Hakkenbillen

Hakkenbillen is een essentieel onderdeel geworden van ons aller zondagochtendactiviteiten. Bij mij thuis is het een begrip. Als ik op weer zo’n een vroege dag des heeren, nog half slapend, stamel:  ‘Hakkenbillen…’, dan weet mijn vrouw hoe laat het is. 
‘Akkénbielén? Le max?’, vraagt zij dan op een toon waarin die typisch Franse mengeling van medelijden, ongerustheid  en sadistisch genoegen. 
‘Yes dear, hakkenbillen, met Max’, bevestig ik. 
Een half uur later is het zover, Le Max heeft zijn betweterige pupillen naar een vaag bospad geleid. Hij is er klaar voor. Er zullen in het mistige ochtendlicht billen worden gehakt, of hakken gebild. Ik weet dat nooit helemaal zeker bij deze trainer. En dat laatste (wat hakt wat?) is tegelijk ook het mooie aan hakkenbillen. Het blijft een fascinerend ceremonieel van het runnen.
Bij hakkenbillen (in Leiden bestaat een Hakken Billen Club – HBC) gaat het om meer dan hakken en billen, vermoed ik. Of andersom. Kan ook. Hoe dan ook, verborgen kwaliteiten of tekortkomingen van individuele leden worden bij de exercitie zichtbaar. Hakkenbillen zegt meer dan een hartslagmeter of calorieënwatch. Wie heeft er goed getraind, wie niet? Wie laat graag zijn hakken zien? Essentiële vragen die je vaak kunt beantwoorden door even goed op te letten.
Er schuilt een hele wereld achter hakkenbillen. Tip: voor wie gaat googlen op dit fenomeen: schrijf hakkenbillen wel aan elkaar, anders komen er heel andere plaatjes. …..